Ég átti einstaka vini, sem báðir létust í bílslysi þar sem ég var ökumaður og undir áhrifum áfengis.
Það að verða valdur að dauða tveggja bestu vina minna er nokkuð sem ég hef orðið að læra að lifa með í huganum.
Ég hugsa nánast daglega um þennan atburð, þó langt sé um liðið. Sálin læknast seint og ég vona að lýsing þessi varni einhverjum frá því að aka ölvaður. Reynsla mín reyndist dýrkeypt og ég vona að hún verði öðrum víti til varnaðar“
Orð þessi mælir ungur maður, sem fyrir nokkrum árum lenti í umferðarslysi, aðeins 18 ára gamall.
Vonum við að frásögn hans veki fólk til umhugsunar um hvaða afleiðingar ölvunar og hraðakstur geta haft í för með sér. „Við fórum á amerískum sportbíl í helgarreisu.
Strákarnir sem voru með mér blönduðu fljótlega áfengi í líters kók og voru orðnir ölvaðir þegar við komum á áfangastað. Þar fékk ég mér blöndu og við létum öllum illum látum. Síðan datt okkur í hug að skreppa í bíltúr, kíkja á „liðið“ annars staðar.
Ég taldi mig minnst drukkinn og þóttist vita hvað ég var að gera, var búinn að drekka minnst. Svona hugsunarháttur hefur valdið mörgum umferðarslysum, því miður.
Við þeystum af stað og ókum eftir beinum og tiltölulega breiðum vegi nokkurn spotta. Ég keyrði hratt en taldi mig samt ráða við bílinn, en við vorum fjórir um borð.
Vegurinn var holóttur og í því sem við komum að brú snerist bíllinn lítilega, sem varð til þess að hann skall á brúarstólpa með hægri hlið.
Stólpinn hreinlega tætti bílinn í sundur, hann rifnaði nánast í tvennt, slíkt var aflið. Ég vankaðist við höggið, en þegar ég rankaði við mér lagði bensínfnyk um flakið og við hlið mér voru báðir vinir mínir illa útleiknir, dánir“.
Það var enginn okkar í belti, en það hefði engu breytt í þessu tilfelli. Sá sem sat fyrir aftan mig slapp með fótbrot og skrámur, ég meiddist á brjósti og í andliti, en tveir bestu vinir mínir voru dánir.
Ég ráfaði eitthvað um slysstaðinn, áttaði mig ekki alveg á því hvað var að gerast, fékk taugaáfall en fólk sem kom á slysstaðinn kallaði á sjúkralið. Ég var fluttur á lögreglustöð og síðan á sjúkrahús.
Þá sturlaðist ég hreinlega, varð viti mínu fjær þegar ég áttaði mig á því hvað hafði gerst. Ég hafði ofurkraft og barðist um, en var sprautaður með deyfilyfjum af læknum sem höfðu átt að taka blóðprufu.
Ég vissi hvorki í þennan heim né annan á annan sólarhring. Nokkrum dögum síðar var ég færður til Rannsóknarlögreglunnar til yfirheyrslu eftir að ég hafði aðeins náð áttum“.
Ég hafði ekkert að fela, ég vissi mína sök og mér var sama hvað um mig yrði, hvort ég yrði dæmdur í tíu eða tuttugu ára fangelsi skipti ekki máli, það lífgaði ekki vini mína við.
Mér fannst komið fram við mig eins og ótíndan glæpamann í yfirheyrslunni, þeir trúðu mér ekki þó ég segði hlutina hreint út.
Það var hræðilega erfitt að standi frammi fyrir fólki, vitandi það að ég hafði deytt tvo menn.
Ég var í hálfgerðu móki fyrstu vikurnar eftir slysið, fékk martraðir og svaf illa. Á þessum tíma kom í ljós hverjir reyndust vinir manns og hve fjölskyldan er mikils virði.
Ári eftir slysið kom bréf frá sakadómi og ég fór fyrir rétt. Ég vissi ekki hverju ég átti von á, einhverjir höfðu sagt mér að búast við 4-5 ára fangelsi. Ég taldi mig ekki þurfa lögfræðing, ætlaði bara að taka því sem koma skyldi.
Ég þurfti að hlusta á nákvæmar lýsingar lækna á ástæðum fyrir láti vina minna og það tók á taugarnar, allt var tiltekið. Ég hugsaði þá eins og í mörg ár á eftir, af hverju dó ég ekki frekar en þeir...??.
Dómurinn var níu mánaða fangelsi, sex skilorðsbundnir en þrír í fangelsi úti á landsbyggðinni.
Ég fékk minn dóm þegar vinir mínir dóu og þetta breytti engu, sama hve löng vistin hefði orðið, en ég var hissa á hve dómurinn var mildur, ég var settur innan um sakamenn, sem höfðu drýgt alvarlega glæpi af yfirlögðu ráði og í dag tel ég það tæpast vera mönnum til bóta. Ég lærði ekkert á þessari vist, nema þá eitthvað neikvætt.
Lengi á eftir langaði mig ekki til að lifa, spáði í það af hverju ég dó ekki með vinum mínum. En núna skil ég ekki hvernig maður gat hugsað svona, lífið heldur áfram þótt fólk lendi í hræðilegum atburðum eins og þessum.
Ég fer á leiði vina minna nokkrum sinnum á ári, en eftir slysið hef ég í raun aldrei eignast verulegan vin, sem ég treysti fyrir öllu. Sjálfsagt á slysið drjúgan þátt í því, vináttuböndin slitnuðu á svo svakalegan hátt og maður er hræddur.
Lengi eftir slysið vildi ég ekki koma nálægt bílum eða stýra þeim. En fjölskyldan hjálpaði mér af stað aftur, ég vildi alltaf vera einn í bíl fyrstu mánuðina, þorði ekki að hafa neinn með.
Núna finnst mér svakalegt hve margir aka drukknir eftir böll og partí í heimahúsum og ég myndi ekki hika við að tilkynna lögreglunni um ölvaða vini mína ef því er að skipta.
Ég veit hvað fíflaskapur með áfengi getur kostað. Mér finnst að ökumenn, sem teknir eru ölvaðir ættu að fara í einskonar meðferð, þar sem þeim er sýnt fram á hvaða afleiðingar ölvunarakstur getur haft í för með sér. Peningasekt dugir skammt og margir sem teknir eru fyrir ölvunarakstur aka þó þeir missi prófið. Það gerir enginn þeim grein fyrir hve hættulegt þetta getur verið.
Mér finnst fólk með eindæmum gálaust dags daglega. Það er líka talað um slys eins og nýjustu bíómyndina, af algjöru ábyrgðarleysi svona eins og um skemmtiatriði sé að ræða.
Ég hitti mann á skemmtistað fyrir skömmu, sem var við skál. Hann fór að segja mér frá mínu slysi, ég hafði aldrei séð hann áður og hann vissi ekki hver ég var.
Ég hélt sönsum og hlustaði á manninn og hann sagði þannig frá málinu að ég hefði ætlað að drekkja mér í ánni undir brúnni eftir óhappið. Síðan hefði ég verið lokaður inni á geðveikrahæli.
Ég var gáttaður á hvernig kjaftasögur geta komið upp, en ég hef heyrt ýmislegt um slysið gegnum tíðina. Fólk vill oft smjatta á því slæma.
Menn gleyma því að þeir eru ekki einir í heiminum og ólán getur hent hvern sem er.
Ég vona að orð mín geti orðið til þess að forða einhverjum frá meiðslum eða dauða. Hann er nær en maður heldur þegar áfengi er haft um hönd. Engin skemmtun getur verið þess virði að lífi sé fórnað fyrir.
Þetta er sönn saga úr íslenskum veruleika sem var birt í tímaritinu Bílar og fólk árið 1988.